در نشست «مسأله شهر» عنوان شد؛ افراد در سبک شهرسازی یاری‌گر، مشارکت مستقیم و بی‌واسطه با یکدیگر دارند

به گزارش روابط‌عمومی حوزه هنری، حجت‌الاسلام و المسلمین حسین مهدی‌زاده در سلسله نشست‌های «گفت‌و‌گوهای انتقادی مدیریت شهری و علوم‌انسانی در باب شهر با عنوان «نظریه و طرح مجتمع‌های زیستی معیشتی» با اشاره به ناهمگن بودن برخی از عناصر زندگی شهری همانند حوزه‌های آموزش و پرورش ،اقتصاد و معماری با یکدیگر گفت: کارشناسان و دانشمندان علوم‌اجتماعی و انسانی نیز تنها به غر زدن اکتفا می‌کنند و ایده و طرحی برای رفع این مشکلات نمی‌دهند.

وی گفت: در فرهنگستان علوم‌اسلامی به این نتیجه رسیده‌ایم که نیازمند کار و برنامه‌ریزی در مفهوم فضای اجتماعی هستیم، فضای اجتماعی به این معناست که به کارشناس حوزه‌های مختلف نشان دهیم که زندگی چه شکلی است. بنابراین پیشنهاد ما این است در فضای فکری و اجتماعی کشور به این مهم اهمیت بیشتری داده شود.

مهدی‌زاده با بیان اینکه فضای اجتماعی موضوعی ساختنی است، گفت: در این شرایط حق داریم که تحلیل کنیم و می توانیم فرضیه‌های‌مان را بر روی آن جمع بندی کنیم. نظریه اجتماعی می‌تواند کمک شهودی و ابتدایی به نیروی فنی و کارشناسی اجرایی کند تا که بین نظریه‌های مختلف، نظریه‌ای که بیشتر به زندگی مومنانه در ایران پیوند دارد، را انتخاب شود.

وی افزود: در بهترین، سالم‌ترین و بادوام‌ترین ایده زندگی اجتماعی انسان خود را یاری گر می‌داند، انسان در این نظریه اجتماعی سوداگر و سلطه گر نیست. این یاریگری موضوعی است که انبیا الهی در طول تاریخ برای به دست آوردن آن جنگیده اند. اهل دنیا علاقه‌ای به باور و پذیرش آن نداشتند. این یاری‌گری سبکی جدید از معماری برای مواجه با خشکی سرزمین ایران است.

این کارشناس گفت: یاری‌گری در این سبک نوعی راهبرد و یک نوع فرهنگ متمایز در ساخت جزئیات زندگی است. در معماری و ساخت و سازهای کنونی سوداگری موضوع اصلی است و همه افراد در پی سود و سلطه بردن از یکدیگر هستند.

عضو فرهنگستان علوم‌اسلامی با بیان اینکه من طرفدار ایده یاری‌گری هستم، گفت: این رویکرد ،رویکرد الهی است و می‌خواهیم از روی همین ایده فعالیت‌های‌مان را ادامه دهیم. تجربه زیسته مسلمانان از همین موضوع یاری‌گری نشأت گرفته است و با متناسب‌سازی با دوره اخیر می‌شود آن را به یک سبک شهرسازی تبدیل کرد‌.

وی گفت: سبک شهرسازی یاری مورد نظر مبتنی بر طبیعت ،اقتضائات و شهرسازی، بهداشت و درمان ایران و روح فرهنگ انبیا تدوین و طراحی شده است. مشارکت افراد در مدیریت این شکل شهرسازی از مشخصه‌های آن است که منجر به رشد و تعالی انسان می‌شود. هدف در این سبک شهرسازی رشد انسان است. رشدی که در گرو اختیار و نه تسلیم افراد است.