سجاد صفار هرندی در نشست «عصر نصرالله» ترکیب سیاست تقوا با امر ملی در شخصیت سیدحسن نصرالله

به گزارش روابط‌عمومی پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی شامگاه دوشنبه چهاردهم آبان‌ماه، نشست «عصر نصرالله» با حضور اصحاب اندیشه و علوم انسانی به همت پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی، در سالن سوره حوزه هنری، برگزار شد.

در ادامه این جلسه سجاد صفار هرندی، رئیس پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی به عنوان آخرین سخنران این نشست گفت: سیدحسن نصرالله متعلق به تباری از روحانیت شیعه معاصر است که سیاست و سیاست‌ورزی را نه به‌مثابه یک وجه حاشیه‌ای بلکه به‌مثابه متنِ حیات دینی خود می‌پنداشت. انگار کارِ آخوندیِ خود را سیاست‌ورزی می‌دانست. من با وام‌گیری از صبا محمود عبارت «سیاستِ تقوا» را در مورد سیاست‌ورزی سید حسن نصرالله به کار می‌برم. سیاست به مثابه به جای آوردن تکلیفِ دینی. سیدحسن نصرالله در امتداد سلسله بزرگانی چون حضرت امام (ره)، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، شهید محمدباقر صدر، شهید امام موسی صدر و دیگرانی حرکت می‌کرد که سیاست را تکلیف دینی خود می‌دانستند.

صفار هرندی ادامه داد: ماجرای «سیاست تقوا» برای سیدحسن نصرالله یک نقطه دراماتیک دارد و آن نقطه، فتنه شام است. فتنه شام در شرایطی آغاز شد که شهید سیدحسن نصرالله بر اوج قله محبوبیت و مقبولیت مردمی نه فقط در لبنان بلکه در کل جهان اسلام به سر می‌برد. او به واسطه اینکه اولاً در جریان مبارزه و جهاد، جگرگوشه و پسر خود را فدا کرد، شکست‌هایی که به اسرائیل تحمیل کرد به خصوص جنگ افسانه‌ای تموز و به واسطه قدرت خطابه‌ای که داشت و درک و هوش رسانه‌ای بالا در نقطه‌ای بود که بی‌تردید محبوب‌ترین شخص جهان عرب و جهان اسلام بود. در جنگ تموز جایگاه سیدحسن نصرالله به حدی رسید که در حیاتِ دانشگاه الازهر عکسِ روحانی شیعه بر دستِ طلاب علوم دینیِ اهل سنت بلند شد. پس او یک سرمایه بزرگی از محبوبیت و مقبولیت اجتماعی داشت که بی‌مانند بود.

رئیس پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی ادامه داد: سیدحسن نصرالله در نقطه‌ای قرار گرفت که خیرِ سیاسی و مصلحت سیاسی‌ای که تکلیف را به واسطه خودش خلق می‌کند، او را در موضعی قرار داد که انسانی با هوشمندی او طبیعتاً می‌دانست که سرمایه محبوبیتش بدون لطمه باقی نمی‌ماند. حتماً آدمی با هوشمندی او متوجه بود موضعی که می‌خواهد در ماجرای شام اتخاذ کند ضربه سنگینی به این محبوبیت وارد می‌کند کما اینکه این ضربه وارد شد. اما سید حسن نصرالله تردیدی به دل راه نداد.

او افزود: البته در جامعه‌ای چون جامعه ایران که همه از ارهاب تکفیری متنفر هستند دشواری این موضع به درستی درک نمی‌شود و باید مسئله را در مختصات کشورهای اهل سنت و فضای عربی بفهمیم. یک راه می‌توانست این باشد که سیدحسن نصرالله عملاً در کنار سوریه و بشار بایستد اما در کلام فاصله‌گذاری‌هایی را انجام دهد یا اقلاً خود را خیلی خرج این ماجرا نکند. اما او وقتی احساس تکلیف کرد که باید به ماجرا ورود کند، خود را خرج چیزی کرد که می‌دانست برای آن جایگاه و محبوبیت، آسیب‌زا است.

صفار هرندی عضو هیئت علمی پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در پایان سخنان خود گفت: برای ما که اهل فعالیت و کنش‌گری در عصر سیاستِ رسانه‌ای شده هستیم، این نقطه‌ای کلیدی است. در فرهنگِ رسانه‌ای شده و حتی اندیشه رسانه‌ای شده که همه چیز با معیار و مقیاس‌های اعداد لایک، فالوور و این‌ها سنجیده می‌شود، این نحوه از نگاه به صحنه و به عملِ خود حقیقتاً درس‌آموز و الهام بخش است. البته فرجام و سرانجام کار سیدحسن نصرالله هم به همان اندازه الهام‌بخش است. آن نقطه‌ای که پروردگار متعال تقدیر می‌کند که صحنه جدیدی خلق بکند و در این صحنه برای سیدحسن این فرصت فراهم شود که پیوند و نسبت خودش را در رابطه با مسئله اول جهان اسلام، مسئله فلسطین، با امت اسلامی بازسازی کند و به نحو شکوهمند و نمادینی به مثابه یک شهید در اوج عزت به حیات دنیوی خود پایان دهد.