فیلم سازی و حکم در میانه هیدگر و آدورنو
کتاب  “Filming and Judgment, Between Heidegger and Adorno” در پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی ترجمه گردیده است.

کتاب “فیلم سازی و حکم در میانه هیدگر و آدورنو” نوشته ویلهلم ورزر و توسط آقای یحیی شعبانی مرحله ترجمه را گذرانده است و در نوبت بازبینی قرار دارد. کتاب فیلمسازی و حکم، جلد نخست از سری کتابهای بسته «پدیدارشناسی و سینما» از میز فلسفه و سینمای پژوهشکده فرهنگ و هنر است.
کتابهای فلسفی سینماست که در زمینه دو بستر فلسفی مختلف، یعنی هیدگر و آدورنو، سعی دارد درباره ماهیت سینما و امکان سینمای متفکرانه بحث کند. نگاه کلی ورزر به فلسفه، نگاهی متأثر از فلسفه معاصر است. همچنان که از خود عنوان پیداست، او متأثر از فیلسوفانی مانند نیچه، هیدگر، مارکس، آدورنو، دریدا و… است و نگاهی جدی هم به نقد سوم کانت دارد. آهنگ و لحن کلام او بیشتر به هیدگر شبیه است. اگرچه آدورنو یک پدیدارشناس نیست، اما تفسیر ورزر از این دو فیلسوف، همچنین تلاش او برای آزاد کردن سینما از هر نوع متافیزیک حضور از اصل جهت کافی لایب نیتس گرفته اراده معطوف به قدرت نیچه، نوعی پدیدارشناسی است.
بخشی از این کتاب: «عمارت غربی اگومحوری تخریب می‌شود اگر بیرون را دیگر چونان الگویی زیرساختی یا روساختی نبینیم، یعنی چونان پدیده‌ای اقتصادی، سیاسی یا فرهنگی که تابع انعطاف‌پذیریِ سائقه‌ای پدرسالارانه است. اندیشه‌ی پسامدرن بیرون را چونان تصویری (Bild) ناپیوسته از فرهنگ معاصر ترسیم می‌کند که سوبژکتیویته‌ی مدرن ناتوان از روشن‌سازی آن است. با حک‌کردن بیرون در ردپاهای Ereignis، gram یا differance، شیوه‌ای از اندیشیدن ظاهر می‌شود که مهارهای استعلاییِ دیالکتیک را تکثیر نمی‌کند.»

این کتاب به زودی توسط پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی انتشار خواهد یافت.

بدون دیدگاه

ارسال پاسخ